depresif (kısaca ergen sıtayla)
oldum olası düşünüyom, hiç yeterince düşünemedim. kim yeterince düşündü ondan da emin değilim. Ama birşey biliyorum, etrafımda benden az düşünen insanlar bolca bulunmakta. neden böyle herşey(?), idealist beynimize işkence eden evren. uykumuzu bölen düşünceler neden boş geliyor? ideallerimizin kaynağı olan o kötülük abidesi ne zaman rahat verdi ki. büyüyünce kurtulacağımızı ummaktan başka çare yok. belki alışırız, belki umursamazlık motorumuza biriki overclock atınca kurtulacağız. belki de görmezden gelemediklerimiz artmaya devam edecek, öyle dayanılmaz hale gelecek ki içimizdeki düzensizlik dışa vuracak. ne olursa olsun, hepimiz bir gün öleceğiz hepimiz korkacağız gelecekten ve bilinmezden, eğer aptallar değilsek, ve o gün gelip çattığında kalbimiz deli gibi atamayacak bir daha, göremeyecek miyiz bir daha hiçbir şeyi, yoksa sonsuzluğun tam ortasına mı düşeceğiz kenardan itilirken. merak ettiklerimiz karşılık bulmayacak bile. biryere gidemeyeceksin çünkü sen olmayacaksın. sen yoksan evren de olmayacak. kuruntular, kuruntular… ele geçirir aklını, hapseder. ya teslim ol, yada yok et. kuralları ben koymadım, ama yine de bana sinirlen, bağır suratıma, gör karşındaki sırıtan boş suratı ve serbest bırak nefretini, inan bana pişman olan sen olacaksın.
